رضا شمس/اشعار و داستانهای کوتاه

چی میشد؟

2011-05-16T22:04:00.000-07:00

آه چی میشد

اگر جهان رویا واقعیت می یافت

چی میشد اگر جهان آنگونه می شد که باید باشد

چی میشد اگر دستی برای نجات گرفتاری بر می آمد

و خوابهای طلایی دوران کودکی تعبیر می شد.

چی میشد اگر سبزه ها همیشه سبز بودند

چی میشد اگر گلها همیشه گل بودند

و گلبرگها پژمرده نمی شدند

جی میشد اگر نجوای باد

سپیده دمان

خوابهای طلایی کودکی را بر هم نمی زد

چی میشد

اگر آرزوی هیچ کودکی یک شکم سیر غذا خودن نبود

رویای هیچ زندانی دیدن یک قطره نور نبود.

و هیچ اعدامی ای در تب انتظار نمی سوخت

و سپیدی صبح برای همیشه در چشمانش نمی مرد

آه چی میشد

اگر راستی میتوانست از باتلاق دروغ پر کشد

و در آسمان آبی شعله ور شود

چی می شد اگر من و تو زیر تابش آفتاب حقیقت

ما می شدیم

رزم وطن

2011-04-27T23:11:00.001-07:00

رزم وطن

رفتند و گذشتند بسی در پی هم

ماندند بسی فارغ از احوال وطن

زین معرکه شیخی بپا خاست به نبرد

با آنچه که داشت رنگ وبو و حال وطن

ویرانگر و مکار، انسان کش و مست

سوزاند در آتش همه اطفال وطن

او کشت از این نسل بسی فوج فوج

تا تار شود طالع و اقبال وطن

این شیخ تبهکار، پلید جانی

گویی که بشد آلت قتال وطن

برخی بگریختند زمیدان نبرد

تا شیخ کمر بست به زوال وطن

جمعی به مصافش شتافتند به رزم

گشتند چو پروانه پر و بال وطن

از میمنت رزم و فدای آنان

آزادی برقصد به وصال وطن

گر اهل نبردی تو هم کاری کن

تا شاد بگردد ز تو خیال وطن

بر خیز و شررباش و بیافروز آتش

غایب مشو از صحنه ی پیکار وطن

رضا شمس 5 شهریور 84

احمدی نژاد

2011-04-27T23:08:00.000-07:00

دوستان احمدی نژاد آمد

بعد کشتار بسیار آمد

بعد خاتمی آن ناکس پلید

این ملیجک نا بکار آمد

دست در دست لاجوردی ملعون

تیر خلاص زن بی تبار آمد

کشته است بسی با دو چنگال خود

چشم دریده لاشخوار آمد

تا خر ملا به گل نشست

چون کلاغی به قار قار آمد

از سر ضعف و درماندگی گویی

جوهر ملا آشکار آمد

تابستان 84

کودکی

2011-04-27T23:06:00.000-07:00

که به کودکان گرسنه میهنم که نگا ههای معصومشان استخوانم را میسوزاند

و به بی پنا هی مادران مقاومشان

کودکی

رضا شمس

زاده شدم

در صبحگاهی غمین

سحرگاهی که آسمان ستاره نداشت

دستهای مادرم پینه بسته بود

پدرم پشتش شکسته بود

برادرم به اجباری رفته بود

خواهرم سیاهپوش بود

در غم از دست رفته ای

و من چنان نوزاد بیچاره ای

در میان انبوه رنج ابدی

دامان مادرم را چنگ زدم

در چشمهایش که گرد غم پوشانده بود

خیره شدم

آرزویی پنهان در چشمانم خیمه زده بود

از او خواستم

از او خواهش کردم

مرا به جایگاهم برگرداند

و دلهره زیستن را در وجودم بخواباند

مادرم با اشک رویم را شست

به لبم بوسه زد

دستهای پینه بسته اش دور من حلقه شد

و به من گفت:

{ عزیزکم دنیای تو همین است

در رحم من دیگر برایت جایی نیست

این جبر طبیعت است

کاش میتوانستم در خانه

برایت جایگاهی گرم بسازم

کاش میتوانستم

یک در چوبی بخرم ،

آنرا در چارچوب در اتاق بگذارم

تا سوز سرما که از لای پرده تو می آید

پوست نازنینت را نسوزاند.}

راه افتادم ، در غروبی غمگین

شبی که آسمان ستاره نداشت

پوستم به تنم چسبیده بود

چشمم به حدقه نشسته بود

فشار خونم پایین بود

مادرم مرده بود

پدرم قدش خمیده بود

خواهرم دلشکسته بود

گرده ی خالویم * از نوازش مسموم شلاق

چرکین بود

برادرم از اجباری بر نگشته بود

خاله ام سکته کرده بود

وشل* شده بود

اطاقش بو میداد

بوی بد مشمئز کننده ای

و من کودکی ناتوان

افتان افتان

خیزان خیزان

دوش می کشیدم میراث دردآلود قبیله ای

خودم را به قبرستان رساندم

دامن خاک را چنگ زدم

در چشمان مادرم خیره شدم

او را در آغوش کشیدم

از او خواستم

از او تمنا کردم

مرا با خود ببرد

و وسوسه ماندن را در درونم بکشد

مادرم قلبش را از سینه در آورد

خون آن را به صورتم پاشاند

روی زردم را سرخ کرد

و به من گفت:

{ دلبندکم ، جایگاه تو همان جا است

در قبر من برایت جایی نیست

این قهر طبیعت است

کاش میتوانستم از خاک قبرم

برایت خانه ای بسازم

و از پوست تنم

برایت کفشی بدوزم

تا وقتی راه میروی

انگشتان نازکت

خون آلود نشود .}

به مدرسه رفتم ، در سپیده دمی خونین

بامدادی که خورشید گرما نداشت

دستکش نداشتم

دستانم سرد بود

کفش نداشتم

پاهایم یخ زده بود

خسته بودم

مدرسه ام دور بود

افتاده بودم

کوچه ها یخبندان بود

گلوله در هوا می چرخید

تظاهرات بود

چشم ها گریه می کردند

جنازه بود

پایم سرخگون بود

خون گرم جنازه بود

معلم سر کلاس نبود

به گمانم به تظاهرات رفته بود

و من کودک لرزان وحشتزده ای

شاهد مرگ مردمان قبیله ای

دامن مدیر مدرسه را چنگ زدم

به چشمهایش خیره شدم

از او خواستم

به او التماس کردم

مرا از درد برهاند

و جوشش درونم را بیارامد

ترکه را برداشت

گچ را برداشت

تخته سیاه را پاک کرد

و گفت:

{ بچه ها خوب گوش کنید

معلمتان دیر آمده

من به شما درس میدهم

درس اول ؛

آ مثل آریامهر

مثل آخوند

مثل آجان

ب مثل بمب

پ مثل پاسدار

م مثل ملا

ت مثل ترکه }

پای تخته رفتم با دستان لرزان

نوشتم :

{ آ مثل آزادی

مثل آب

مثل آبادی

ب مثل بهار

پ مثل پدر

م مثل مادر

ت مثل ترانه }

مدیر خشمگین شد

مرا زیر بغل زد

از زمین بلند کرد

به دفتر مدرسه برد

ترکه را بلند کرد

به کف دستم زد

و به من گفت :

{ پسر جان ، این حرفها مال تو نیست

مال بزرگتر از تو هم نیست

اگر یکبار دیگر این کار را تکرار کنی ترا از مدرسه بیرون میکنم

کاش میتوانستم این را توی کله پوکت فرو کنم .}

بعد نوک ترکه را روی کله پوکم کوبید

اما فرو نرفت.

من گریه کردم

از مدرسه فرار کردم

به خیابان پناه بردم

خیابان خون بود

هوا گلوله بود

آسمان دود بود

و من گرم شدم

ذوب شدم

خون شدم

محو شدم

و در جویبار جاری شدم.

* خالو = دایی

*شل = فلج

سپیده ی آزادی

2011-04-27T23:02:00.000-07:00

سپیده ی آزادی

رضا شمس

یاران این وطن هرگز وطن نشود

تا که آزادی در آن مستقر نشود

صد سال گذشت ز آغاز پیکار آزادی

لیکن وطن اسیر دد و دیو نشود...

هر گوشه ی این خاک نشانی ز خون

دارد بسی به سینه و لیک، مقهور نشود

از قطره قطره ی خون جوانان وطن

رویید لاله زار و بهار زنجیر نشود

بر خاک افتند بسی در صحنه ی نبرد

تا پرچم شرف هرگز فتاده نشود

قلب تپنده ی آزادی کنون بنگر

گر شرحه شرحه است حاشا، خاموش نشود

یاد یلان ، آن گردان پر فروغ و دشمن شکن

تا این وطن بجاست هرگز فراموش نشود

هر گوشه ی گیتی که بنگری رزمی گران بپاست

تا محو شیخکان دون این رزم ، پایان نشود

دل داده به راه آزادی ، آموخته رسم وفا

شیر ژیان از عو عو سگان هراسان نشود

اندر میان سندان ارتجاع و پتک استعمار

فولاد گشته عزمتان و هرگز شکسته نشود

آرش کشید کمان و رها شد تیر او

این تیر در ره است و یقینا هدر نشود

جزم است عزم مام وطن در آخرین نبرد

دشمن گریزد و لرزد از این پریشانتر نشود

فردا دمد سپیده ی آزادی همچو مهر

گردن فراز و شاد ، خورشید پنهان نشود.

پاییز 84

حماقت

2011-04-27T22:58:00.000-07:00

خفاشان شب را ابدی پندارند

و در حماقتی مفرط

ابدیت شب را به سرور نشسته اند

خورشید در آنسوی افق

پوزخندی به لب

در کمینگاه

بر حماقت آنان می خندد. پاییز 84

رضا شمس

نوروزانه

2011-04-27T22:53:00.000-07:00

نوروزانه

هرگز نخواهم گریست
در این دیار غریب
اشکهای این سالیان را
قطره
قطره
در آب انبار چشم خانه ام جمع می کنم
برای روزی که به میهن بازگردم
آنجا با ناخنها زمین را شخم خواهم زد
با مژه ها کلوخها را خورد خواهم کرد
زمین را آماده کاشت خواهم کرد
اشکهایم را رها خواهم کرد
و
جویباری خواهم شد
زمین را آبیاری خواهم کرد
در آن دانه ای خواهم کاشت
از دانه خمیری خواهم ساخت
با گرمای تنم نانی خواهم پخت
و به کودکی گرسنه خواهم داد
سپس
خنده هایم را با او تقسیم خواهم کرد
و به او خواهم گفت:
این است نوروزانه من به تو
اکنون بخند
او خواهد خندید
من شادی را
در خنده او خواهم یافت

و دیگر هرگز گریه نخواهم کرد

هرگز خشمگین نخواهم شد
در این دیار خشماگین
خشم این سالیان را
خوشه
خوشه
در نهان خانه سینه ام انبار می کنم
برای روزی که به مصاف بروم
آنجا خشمم را رها خواهم کرد
از آن نارنجکی خواهم ساخت
در دست رزمنده ای قرار خواهم داد
تا دلتنگی اش تسلی یابد
و زندگی دوباره معنا یابد
سپس
دینامیتی خواهم شد
پای دیوار زندانی خواهم نشست
و منفجر خواهم شد
دست زندانی را خواهم گرفت
آزادی ام را با او تقسیم خواهم کرد

و به او خواهم گفت
این است نوروزانه من به تو
تو آزاد بمان
تا من آزادی را احساس کنم
او آزاد خواهد شد
و من دیگر هرگز خشمگین نخواهم شد

رضا شمس

سوگواره

2011-04-27T22:47:00.000-07:00

سوگواره

آی دستانتان همه در خون

برق گلوله ی سربیتان را

شراره ی کدامین سینه شکافت

گرمای کدامین قلب

گلوله تان را ذوب کرد

وساطورتان را ای نامردمان

تیزآ ب خون آلود کدامین فرق تیزاند

شرم از شمایان شرمسار بادا

که چنگیز را قصا بیتان روسفید کرد.

هان!

در آسمان شهر خوا ب آلود و وهم دمساز

جای کدام ستاره امشب خا لیست؟

باد صبا وزیده در بستر سحر

در صبحگاه پر طرا وت شیراز

از بام کدام سلول عادل آباد عطر بهاررا بشانه میکشد

عطر گورهای جمعی ،

در تپه های آکبر آباد و شیخ علی چوپان* را

کدامین نسیم بر خواهد چید

و به خانه خواهد آورد؟

آهای نسیم !؟

برای تازه عروس حمید** از کدامین گور جمعی

قندیل نور به ا رمغان آ ورده ای

میشنوی یا نه آیا ؟

برق پریده ی چشمان نازنین*** را

اخگر کدامین ستاره نور پاشان خواهد کرد؟

آی نیش هاتان همه در خون

دست کدامیک ا ز شما

ستارگان شهر من را در خاک پنهان میکند؟

دست پلید کدام یکی تان

بر پشت نجیب ستارگان آسمان بلند شهرمن شلاق میکوبد

ساطورهاتان همه خون آلو

عطر شقایقهای خفته در گورهای جمعی را

چگونه ا ز فضا بر خواهید گرفت

ا ز با ل نسیم نام کدامین ستاره را خواهید چید

و باد صبا را در کدامین سلول زندانی خواهید کرد؟

شرمسار از شمایان شرم،

عرق شرم سرد را

در صبحگاه بهاران

از چهره ی سبزه

چگونه ساطور خواهید کرد.

مرداد 78 رضا شمس

* دو روستا در حومه ی شیراز

** دانشجویی که سال 63 در فردای شب عروسی دستگیر شد و در 67 جان باخت.

دختر خردسال یکی***نا از جاباختگان

مرا رها نمی کند

2011-04-27T22:43:00.000-07:00

مرا به خود وا نمی نهد
مرا ز خود رها نمیکند
پریشانحالی دخترک تن فروش
هنگامی که با دلهره
دستگیره را می چرخاند
برای رفتن به نا کجا آبادی
که شاید آخرین سفرش باشد

مرا به خود وا نمی گزارد
مرا رها نمی کند
تصویر موحش شبهای خلوت سلول
آنگاه که سایه ای هیولاوار
بر درب سلول دخترک آفتاب
پنجه می کوبد
تا درنگی دیگر
عصمتی پایمال خواهد شد
در پناهنگاه خامش دهلیز
ضجه ای و شکستنی در خود
غریوی که شاید آخرین
صدای زندگی باشد

مرا به خود وا نمی گزارد
مرا رها نمی کند
هنگامی که مردی
تنگ غروب
خورجینی از عرق شرم را
به شانه می کشد
دستان خالی اش را
با آبرویش می شوید
با گردنی خمیده بر در ظاهر می شود
و چشمش را از نگاه کودکی منتظر می دزدد
نگاهی که شاید
آخرین نگاه کودکی گرسنه باشد

مرا به خود نمی گزارد
مرا به خود رها نمی کند
حتی به گاه شادی
آنگاه که نسیم بهاری
در این سوی جهان
لبهای مهربان سرخگونش را
بر گونه های تفتیده ام
می ساید
و عطر تربناک هستی
را بر قامتم می بارد

لبهای خشکیده ی من
لطافت نسیم را
باور نمی کند
شاید که از آنسوی زمین می آید
و لطافتش را ازلبان
دختری تن فروش
چیده باشد
احساس من عطر نسیم را
حس نمی کند
شاید که عطر زندگی را
از پژمردگی دختران دهلیز
دزدیده باشد

شاید که...
دهم ژانویه 2006

بخند

2011-04-27T22:38:00.000-07:00

بخند

لبخند بزن
آنقدر که بر لبانت غنچه روید
بگذار با خنده غنچه های یخ بسته بشکفند
بگذار تا گلبرهای سرخ لاله
بر لبانت لانه کنند
من دوست دارم گلبرگها را از لبانت بچینم.

شاد باش
شادمانه بزی
آنقدر که با شادی ات ماتم بمیرد
بگذار با شادی زندگی جوانه زند
من دوست دارم جوانه ها را ببویم

زخم

2010-11-20T21:57:00.004-08:00

سرزمین

دردهای گران

دشتهای خشک

وصحراهای بی کران

سرزمین

رنجهای فراوان

زخمهای کشنده

و زندانهای مخوف

براستخوانهای

دوزخیان زمین

سرزمین دوزخی

دوزخی به سوی جهنم

زیر سایه ی خدا

سر زمین

ضجه های هراس آور

دختران باکره ات را چه هنگام

به مسلخگاه عشق می برند؟

پسرکان بی گناهت را

به رسم غلامی

چه هنگام بر سفره رنگین بزم این خوکچگان فربه

به تخت تجاوز می نشانند؟

به هنگام اذان شب چه کسانی یا حسین گویان

جوانان دنشجویت را از پشت بام به خیابان می اندازند

و سنگ فرش خیابانهایت را

چه کسانی با خون عشاق رنگین می کنند؟

این حرامیان فربه

از کدامین گورستان

عزای ما را به بزم نشسته اند!!!

باران

2010-11-20T21:38:00.000-08:00

این هم یک شعر قدیمی که توی دستنوشته ها پیدا کردم

اندک اندک باد میراند بسوی دشت تشنه

ابرهای آب افشر

قطره ی باران که خواهد مرد

در آغوش عطشناک و گدازان وسیع دشت

اندکی آنسوترک مردی

دستها را سایبان دیدها کرده

بسوی ابرها دارد نظر

دختری چشمان خود را می شوید در اشک

مادری لالای سوز افشان خود را

می نشاند روی یال باد

خشکسالی می نشاند

گرد غم بر قلب دهقان

مرد خسته

دستهای پینه بسته در تلاش و رنج

می فرازد

بر کبود آبی دریا

آب می خواهند

شایدش یک قطره ی باران

از فراخ آسمان بارد به روی دشت

شایدش اندک نمی باران

زندگی را باز آرد به سوی دشت

نرم، نرمک

زایش باران

درد جان افزای می کارد به جان ابر

درد زایش

اخم می پاشد به هر سو سخت

ابر می غرد

و می گرید به روی دشت

ضرب می گیرد به روی پشت بامهای گلین و خشک

شر شر باران

و می شوید به آهنگی خوش و سرکش

شانه های کلبه را از غم

دشت می رقصد به آهنگ تربناک نسیم باد

و می دوزد حریری سبز

بر تن صحرا

زندگی آواز می خواند به رقص دختر صحرا

و می شوید غم از دلها

مرد دهقان بیل بر دوش

می شتابد سوی سبزه ی صحرا

مادری لا لای می خواند

که آری زندگی زیباست

آری

زندگی زیباست

زمستان 1370

جنایتکاران اصلاح طلب شدند

2007-10-16T22:33:00.000-07:00

جنایتکاران اصلاح طلب شدند

و جنایتکاران تا توانستند کشتند
و شقه شقه کردند
از دیار یقین سیاه آمده بودند گویی
و یقین داشتند که تجاوز به دختران باکره
خدمتی است الهی به قربانیان
و یقین داشتند که زجرکش کردن زندانی
هدیه ایست پیشکش از این سوی جهان به آن سوی
و یقین داشتند که شکنجه درمان درد است
برای اصلاح و ارشاد قربانی
و گناه را تخفیف می دهد
و یقین داشتند که .....
عذاب دنیوی تحفه ایست برای تخفیف عذاب اخروی
چرا که
آنها صاحبان این جهان و آن جهان بودند
و قیم انسان در هر دو سوی جهان
بدین گونه
از جنایت رسالتی انسانی ساختند
و از قتلگاه و قصابخانه، دانشگاه
و در شقاوت از هم پیشی گرفتند
و در تجاوز از هم پیشی گرفتند
و جنایت را سقفی نو زدند
و با شمشیری خون چکان
شهرها را قرق کردند
وخیل قصابان نایب امام
بر کوی و برزن طبل پیروزی نواختند
و بر میدانها پرچم افتخار بر افراشتند

در گرما گرم کشتار اما
در گرما گرم جنایت اما
مشغله ای دیگر هم داشتند
آنها جانوران گرسنه ای بودند
گرسنگی روح بیمارشان را با جنایت
گرسنگی شکمشان را با چپاول و غارت
و حقارت کشنده شان را با شقاوت
درمان می کردند
خوب که کشتار کردند
خوب که جیب هاشان لبریز شد
خوب که پروار شدند
و سنها شان که بالا رفت
وقتی قربانیان کم شدند
و کارهاشان سبک شد
وقتی به ناچار برخی باید بازنشست می شدند
شمشیرهاشان را شستند
لباسهای خون آلودشان را شستند
و در پستوی خانه پنهان کردند
ریشها و سبیلها ی خون آلودشان را اصلاح کردند
و ژست پروفسور و استاد دانشگاه گرفتند
با مداد پاک کن روشنفکری
با جوهرسیاه خودکار نویسندگی
با پرده ای از الیاف گفتمان مدنی
و تحمل و بردباری
و نفی خشونت و پایداری
با مدد رادیو فردا و آیت الله بی بی سی
با مدد جا اندازها و جاکشها ی خارج کشوری
-این ماشینهای لوکس لباس خشک کنی و رختشویی-
- این ماشینهای لوکس ظرفشویی-
که با ماده ی افیونی سیاست
کارشان شستن لباس و کاردهای خونین جانیان است
به پنهان کردن جنایاتشان پرداختند
و اصلاح طلب شدند
جنایتکاران اصلاح طلب شدند
خواستند جنایاتشان را از خاطره ها پاک کنند
خواستند تاریخ را از نو بنویسند
و خواستند که جنایت فراموش شود
و خواستند کارکرد عاطفه و مغز انسان تغییر کند
و با تیغ تیز جراحی اصلاح طلبی
به جان حافظه و خاطرات افتادند

اینچنین خواستند و میخواهند
اینچنین کردند و می کنند
تا مغزهایی که در تیررس تیرهای خلاصشان نبود
تا قلبهایی که در تیررس جوخه ها ی اعدامشان نبود
تا حلقومهایی که در دام حلقه ی دارشان نبود
و بدنهایی که در دسترس تخت شکنجه و شلاقشان نبود
را اینگونه به کشتارگاه ببرند
کشتارگاه فراموشی جنایت
این جانینان
این قیمان روح انسان
و صاحبان هر دو سوی جهان
هم چنان به رسالت خود پای بندند
روزی در زندان
و روزی در روزنامه و اینترنت
و رادیو و تلویزیون
قلب و روح و جسم انسان را با تیغ تیز اصلاح طلبی
اصلاح می کنند.

بازآ به سرزمین من

2007-02-24T00:08:00.000-08:00

بازآ به سرزمین من

در نگاه کدام ستاره حک شده ای
که چنین اخگری
در پگاه کدام صبح بر دمیده ای
که چنین روشنی
رفتی از این دیار و لیک یار وفادار من
دانم که چو خورشید
روزی بر دمی

سبزی چهر ه ات ز کدام چمنزار رنگ گرفت
سرخی گونه ات ز کدام گلزار جان گرفت
از نسترن بود روی سپید تو
کاین گونه
سبز و سرخ وسپید و خرمی

گر شب بتازد و پرسه زند به هر کجای
گر شحنه - شیخ گیرد و بندد به هر سرای
بارد اگر بلا ز هر سوی این جهان
دنیا اگر شود چراگاه این ددان
گر حمله ور شوند به تو ز هر کوی و برزنی
تازند به تو ز چارسوی این جهان
هم آشکارا
هم در پس پستو و در نهان
دانم که تو آیی به سر کوی من
تابی چو خورشید به سر و روی من
آزادی
ای سفر کرده ز سر زمین من
فرزند پاک و برومند سرزمین من
دیر آمدی افسوس
چه زود رفتی از کنار من
بشنو کنون قصه ی دیرین من

اندر قفای تو
ز هر سو قبیله ای
چون تشنگان دشت
روانند سوی تو
نسلی کنون فتاده به خاک
و نسلی دگر
نستوه و بی قرار
در پی کوی تو
بازآ به سرزمین من ای جان زندگی
باشد بدون تو هیچ این زندگی

23 فوریه 2007 رضا شمس

کسی هست

2007-01-29T23:29:00.000-08:00

کسی هست

در آنسوی پنحره
درختی هست
برگ سبز ی هست
شبنمی هست
که خواب شیرین خاطرات کودکی اش را میبیند
و با آهنگ باد
چون کودکی بازی گوش
شنگو ل و مست
بر سا قه های پر ترنم و سر سبز
ملو دی آهنگ خوابهایش را می نوازد

در آنسوی پنجره
جویباری هست
رودی هست
ماهی ای هست
که رؤیای ثانیه های دریا یی اش را می بیند
و به آهنگ آب
پر جست وخیز
بر کاکل امواج سر کش و بی تاب
همرا کاروان آب
در سفری مدام
خوابهای کودکی شبنم را تعبیر می کند

در آنسوی پنجره
کسی هست
راهی هست
شهری هست
اشرفی هست
که روزهای تاریخ یک خلق را می شمارد
و به آهنگ زمان
پر جوش و خروش
با جوهر عصاره ی انسان
بر گ به برگ
رؤیا های کودکی مرا
در دفتر خاطراتش می نویسد

آری در آنسوی پنجره
کسی هست
جایی هست
که رؤیا های شیرین مرا
تعبیر می کند

29 ژانویه 2007 رضا شمس

بدنبال من و تو

2007-01-22T12:37:00.000-08:00

بدنبال من وتو

برای من اصلن مهم نیست
به آن فکر هم نمیکنم
که تو کیستی
زنی یا مردی
جوانی یا پیری
پولداری یا فقیری
کمونیست، کافر یا مسلمانی
زرد ، سرخ، سیاه یا سفیدی
دکتر، مهندس، نویسنده یا شاعری
وسط ، بالا یا پائینی
عمله ای روزمزد نشسته به انتطار در دکه ای
یا دهقانی که در انتظار بارانی
یا حتی زنی تن فروش
که در گوشه ی چهارراه به انتظاری
برای من این چیزها مهم نیست
برای من تنها یک چیز مهم است
اینکه تو کجا ایستاده ایی
و چقدر انسانی

کراوات، پاپیون، کت و شلواریا عینک ذره بینی ات
کفش، ریش پرفسوری یا سبیل استالینیت
مد لیاس ، موها و آرایشت
اصلن چنگی به دلم نمی زند
داش داشه ی عربی می پوشی یا شلوار فرنگی
لباس کردی می پوشی یا لری
مانتو شلوار می پوشی یا دامن و مینی ژوپ غربی
روسری داری یا نداری
هم
اصلن به من مربوط نیست
من اصلن این چیزها را نمی بینم
برای من تو برهنه ای
من در خیالم تو را لخت مادرزاد می بینم
نه بیشتر و نه کمتر
و آنچه در برهنگی داری
تو آنی

برای من اصلن مهم نیست
چنگی به دلم نمی زند
رنگ موهایت سیا باشد یا طلایی
چشمهایت سبز باشد یا قهوه ای
قدت کوتاه باشد یا بلند
چهره ات زیبا باشد یا زشت
اصلن به من مربوط نیست
به تو هم مربوط نیست
تو این چیزها را بدست نیاورده ای
از کسی به عاریه گرفته ای
مال تو نیست
برای بدست آوردنش تلاشی نکرده ای
اینها را از مولکول دی .ان. آ. یت گرفته ای
تو به همان راحتی که سیاهی
میتوانستی سفید باشی
به همان راحتی که زیبایی
میتوانستی زشت باشی
من این چیزها را اصلن به رسمیت نمی شناسم
از من توقع نداشته باش
تا حد اقل تکلیفم با تو روشن نشده
زیباییت را بستایم
قد بلندت را به سرو ناز شیراز تشبیه کنم
و ابروهایت را به کمند عشاق
من در ذهنم همه ی این چیزها را از تو می گیرم
بدنبال تو و من
من تو را لخت مادرزاد می کنم
من فقط آن چیزی را می بینم
که خود به تلاش ساخته ای
نه بیشتر و نه کمتر
تو آنی

اصلن چنگی به دلم نمی زند
خودت را چگونه می بینی
هنرمندی یا که رهبر اپوزیسیونی!
صاحب سایت ، روزنامه یا تلوزیونی
نویسنده ای ، یا که روشنفکری
نخبه ای از دماغ فیل افتاده ای
یا ناجی ای کشف ناشده ای
چقدر جایزه بارت هست
یا چقدر محرم ایت الله بی بی سی ای
من این چیزها را اصلن به رسمیت نمی شاسم
تو را لخت مادر زاد می کنم
تعداد ثانیه ها و یک یک نفسهایت را می شمارم
ثانیه ها را آنقدر تقسیم می کنم تا به بی نهایت برسد
وتو و خود را
در بی نهایت ثانیه های زندگی جستجو می کنم
اینکه آن ثانیه ها کجا بودی و چه می کردی
اینکه ثانیه های امروزت کجایی و چه می کنی
من ثانیه های دیروز و امروزت را به هم پیوند خواهم زد
و تو را و خود را از ثانیه ها خلق خواهم کرد
و اینگونه
تو را و خود را تحسین خواهم کرد
یا نفرین

21 ژانویه دو هزارو هفت رضا شمس

آقای احمدی نژاد، آقای هیتلر متاسفم

2007-01-14T21:49:00.000-08:00

آقای هیتلر، آقای احمدی نژاد متاسفم

آقای هیتلر من واقعا متاسفم
از تو، نه می بخشید ،از شما پوزش میطلبم
برای آنان که به تو خشونت ورزیدند
و قصد جانت را کردند
آنان که خود را بالاتر از قانون قرار دادند
و با فریب افسرانت خواستند ترا به قثل برسانند

آقای هیتلر لطفا ببخشید
بد اخلاقیهای یهودیها، کولیها و اسرای جنگی را
در اردوگاههای کار اجباری
ببخشید داد و فریاد بی ادبانه ی کودکان و زنان
هنگامی که ماموران تو ، نه ببخشید شما،
در کمال متانت
آنان را به اطاقهای گاز میبردند
شما با بزرگواری آنان را ببخشید
آنها مردمانی عادی و بی فرهنگ بودند
که تربیت درست و حسابی نداشتند

آقای هیتلر من واقعا متاسفم
از اینکه در این دنیا اینقدر بی فرهنگی و بی ادبی رونق یافته متاسفم
از اینکه هنوز ادب بشریت به حدی نرسیده که حد اقل شما را آقا صدا کند متاسفم
از اینکه مدرنیسم هنوز در خم یک کوچه است هم متاسفم
من از بابت همه ی اینها از تو، نه ببخشید، از شما معذرت میخواهم
من به عنوان شاخص فرهنگ و ادب بشریت شما را آقا ی هیتلر خطاب می کنم
لطفا آنان که شما را هیتلر خطاب می کنند را ببخشید
از بی ادبیشان خرده مگیرید
هنوز پیشرفته و مدرن نشده اند

آقای احمدی نژاد شما هم ببخشید
من یکی واقعا متاسفم
از اینکه مردم تو را ، نه ببخشید، شما را عنتری نژاد می خوانند
خونم به جوش می آید
از اینکه در کشور
"هنر نزد ایرانیان است و بس "
کسی اینقدر بی ادب باشد و آبروی فرهنگ ایران را ببرد
دلم بدرد می آید

آقای احمدی نژاد من واقعا متاسفم
از بابت بداخلاقی زندانیان اوین
آنگاه که زیر شکنجه جیغ و داد می کشیدند
و خاطر مبارک را آزرده می ساختند
آنگاه که در ردیف اعدام شعار می دادند
و براحتی نمی مردند
و دست مبارک را برای چکاندن ماشه ی تیر آخر به زحمت می انداختند
آنگاه که دخترکان زندان
به گاه تجاوز
خشمشان را به چهره ات تف می کردند
من بابت همه ی این بی تربیتی ها از شما عذز می خواهم
واقعا ببخشید
آنها انسانهای بی ادب و بی فرهنگی بودند

آقای احمدی نژاد متاسفم
عذر تقصیر مرا بپذیزید
بی ادبهای خشونت طلب را ببخشید
از اینکه شما را آقا خطاب نمی کنند
خرده به دل نگیرید
آنها آدمهای عقب مانده و بی فرهنگی هستند
ما که نمایندگان پا به گور نسل جوان هستیم
ما که نمایندگان اصیل مردم هستیم
ما که نمایندگان فرهنگ و ادب این مرز و بوم هستیم
شما را آقا خطاب می کنیم
آقای دکتر پرفسور احمدی نژاد
لطفا تاسف مرا بپذیرید
آقای هیتلر
شما هم به همچنین

13 ژانویه

نیایش یلدایی

2006-12-26T00:02:00.000-08:00

نیایش یلدا

ای مهر
ای ایزد قدرت و توانایی
ای ایزد پیمان داری و زایندگی
ای ایزد شادی و روشنایی
ای ایزد داد و دادگستری
تو پیروزی
تو توانمندی
تو شکست ناپذیری
روشنایی از آن توست
شادی از آن توست
غرور از آن توست
بلند همتی از آن توست
دلیری از آن توست

ای شب دور شو
تاریکی دور شو
تباهی دور شو
غم دورشو
شکست دور شو
ناتوانی دور شو

ایدر پیروزی بتابد
شکست و غم را بتارد
ایدر مهر بزاید
شب و تاریکی را بتارد
ایدر ایزد مهر بتازد
دروند دجال را بتارد
ای دجال دروغ زن کور شو
ای دجال ستمگر کور شو
از سرزمین ما دور شو
ایدر مهر بیاید
آزادی بیاید
شادی بیاید

ای مهر
ای ایزد شکست ناپذیر، توانا و پیروز
ای ایزد دلیر،بلند همت و پیمان دار
ما را یاری کن
تا پیمانها را نشکنیم
و به عهد وفا کنیم
ما را یاری کن تا چون تو
شکست ناپذیر و بلند همت باشیم
بشود که مجاهدان و مبارزان سرزمین تو پیروز شوند
بشود که شب سیاه از این سرزمین بگریزد
بشود که آزادی و شادی بر این سرزمین بتابد
بشود که دروغ ، گرسنگی و حقارت از این سرزمین بگریزد

ای مهر
ای ایزد توانا
به روشنفکران ما شهامت و فضیلت
به مبارزان ما پیروزی و استقامت
به مردمان ما امید و طاقت
و به سرزمین ما سبزی و خرمی بده
حقارت دور شو کور شو
جهالت دور شو کور شو
روشنایی بتاب
امید بیا
داد بیا
مهر بتاب و به درآ
ایدن باد
ایدون تر باد

21 دسامبر 2006 رضا شمس

تبریک

2006-12-15T10:26:00.000-08:00

یک روز دیگر به روزهای تاریخی ما افزون شد روزی غرورانگیز و شادی بخش.
پیروزی عدالت در دیوان عدالت اروپا بر تجارت و بند و بست کثیف ، را به سردارن، اعضاء و هواداران مقاومت، آنها که شادیها را می کارند، و بر همه ی ایرانیان تبریک می گویم . بدون شک روزهایی غرور انگیزتر و شادی بخش تر در راهند. پس درود و به پیش برای ساختن روزهای شادی بخش باز هم بزرگتر و روز روزها، روز سرنگونی.

درود به پیش

شادیها را می کارند
خنده را مجال شکفتن می دهند
و گلها را با خون ابیاری می کنند
شادیها را با شیره ی جان می کارند
و تقسیم می کنند در دلها
آری شادیها را با شیره ی جان می کارند

اکنون مصدق بزرگ
شاد است
گویی که یکبار دیگر عدالت را در لاهه
به کرسی نشانده است
مطمئنم که از بیغو له ی احمد آباد
سالیان تنهایی و رنج را
دمی به سفره نشسته است
با جامی در دست
و خنده ای بر لب

اکنون ستار دلاور
سوزش گلوله های نامردمان را
به فراموشی نشسته است
در پشت بام باغ اتابک
بر تفنگ برنواش تکیه داده
بر بارش تیرهای چرکین نامردمان
چون شیری غران
قاه قاه می خندد
و می غرد
*"عشق اولسن سوزلر
وطن اولاد لرنا
عشق اولسن سوزلر
یاتمیون درون ایاغا
دشمن قابغندا
یاشاسین ای وطن اولاد لرم
یاشاسین یاشاسین یاشاسین
یاشاسین به پیش
یاشاسین به پیش "

امروز میرزای ما
کو چک خان ما
-او که کوچک مردم
اما کوه البرزما در مصاف نامردمان
بود-
زرهپوش برفی سپید کوه برتن
بر ستبر بالا بلند قله
آخرین لحظاتش را
به بزم نشسته است
غرور در چشمهایش می شکفد
و فرمان می راند
" درود جاغالانم
درود درود درود
درود به پیش
درود به پیش"
تا فتح قله راهی نیست
اکنون تا فردا راهی نیست

شادیها را بر روی غمها می کارند
خنده را از لبان خود بر می گیرند
و بر لبان ما می کارند
زخمهایی به عمق ابدیت
دردها و رنجها
و نامردمیهای سالیان غربت
را از کوچه های قلبهای شکسته
جارو می کنند
و غرور را می کارند
آری غرور را می کارند

امروز سرداران ما
در بزم غرور و شادی
رقصانند.

21 آذر رضا شمس

با تشکر از دوست گرامی آقای اصغر ارشی که در ترجمه قطعه ی ترکی شعر کمک کردند*

شعرواره

2006-11-19T23:36:00.000-08:00

تو از درد فراری هستی
این حق توست
نه
این بخشی از بودن توست
تو از درد بیزاری
و چون انگشتی نازک بر شمع
ناخودآگاه
پس می کشی روح نازکت را از شعله سوزان
این هم حق توست
نه
این در طبیعت توست
من تو را محکوم نمی کنم
تو باور نمی کنی
در تصور تو جا نمی گیرد
هرچند به پهنای خیالت
بیندیشی
من تو را محکوم نمی کنم
در دریای بیکران خیال تو
جا نمی گیرد
این را هم می دانم
اما بدان
و باور کن
هرچند برایت دشوار باشد
در این جهان سرزمینی است
که در آن
قاتلین برای راحت کشتن تو نرخ تعیین می کنند
میخواهی راحت بمیری؟
پوست و پی ات تحمل بیشتر را ندارد؟
فقط اقرار کن
اقرار کن و بر بت من سجده گذار
نه از برای نجات جانت
یا دمی آرامش
فقط برای اینکه زودتر کشته شوی
التماس کن
و اقرار کن
به آنچه که می گوییم
تا زودتر خلاصت کنیم
این باجی است
که باید به قصابت بپردازی
تو محکوم به مرگی اما برای کشتنت
باید تمنا کنی
می فهمی
برای تو نهایت جنایت کشتن است
آما آنجا
کشتن هدیه ای است آسمانی که قاتل تو
آن را به تو اهدا می کند
و تو باید خواهش کنی برای انجامش
آنجا پس از کشتنت
روحت را هم به بند می کشند
چون در پندار آنان شکنجه
ابدیست
می دانم که باور نمی کنی
در مخیله ات جا نمی گیرد
اما بدان
که این عین حقیقت است
در این جهان جایی هست
که در آن
کشتن تو هم برایت خرج بر میدارد
تو برای انسان بودن مجبوری به مرگ تن در دهی
اما آنان این حق را از تو دریغ میدارند
چرا که انسان مرده بودن هم جرم است
برای تو نهایت شجاعت
از مرگ نهراسیدن است
آزادانه تن به مرگ دادن است
ولی
آنجا چه بسیارند
و می بینی
مردان و زنانی را
که مردن بهر آنان راحتی جان است
ولی از اینچنین مرگی محرومند
تلاش قاتلان اینست
که تو
قبل از مرگ مرده باشی
آنان این را می خواهند

در نگاه تو

2006-11-18T23:01:00.000-08:00

در نگاه غمگینت
ستاره می میرد
آنگاه که راز نهفته را پنهان می کنی
و من بغل بغل ستارها را در نگاه تو می چینیم
با دستانی ملتهب
وقتی که از مژگانت فرو می ریزند
می گویند
"ستاره ای که مرده است، مرده است "
بیهوده از برای چه تقلا میکنی
برای همیشه ستاره را فراموش کن
من اما دیده ام دستان گرمی را
_آنچنان سوزان-
که شعله بر اندام ستاره می پاشد
دیده ام و خواهم دید
روان آبستن آفرینش را
که با دمی سوزناک
بر خاکستر سرد ستارگان بر می دمد
و ستارگان گر گرفته را
بر دامن آسمان می کارد
آنگاه من ستارگان گر گرفته را بغل بغل میچینم
بر دوار زمان می گذارم
و دنیایی دیگر را می آغازم
دنیایی که ستارگانش از نگاه غمگین تو
نور به عاریه خواهند گرفت
و هستی در نگاه تو خواهد شکفت
می دانم

داستان/یک با یک میشود بی نهایت

2006-02-17T22:08:00.000-08:00

یک با یک می شود بی نهایت

شب قبلش محمد آقا را برای آخرین بار قبل از آن حادثه شوم دیده بودم . مثل همیشه خندان بود. این هم از آن خصوصیات غریب او بود، میتوانست سنگین ترین غمها را در چشم وعمیقترین زخمها را در قلبش نگه دارد و خم به ابرو نیاورد. میتوانست تمامی درد را در درونش زندانی ولی همچنان خنده را روی لبانش بکارد. از آدم جا افتاده و سرد و گرم چشیده ای چون او انتظاری هم جز این نبود. بقول خودش در آن روزها غم بسیار بود و شادی اکثیری دست نیافتنی ، چه حاجت که درد را فغان و غم را آه کند و تخم مصیبت را بکارد. مصیبتی که جلاد در آن سالها می کاشت تا زندگی را به عزا بنشاند و شادی را به گورستان بفرستد.
به دلیل داشتن چنین خصوصیاتی فروشگاه او پاتق جوانهای محل بود. اگر دنبال کسی بودی یا آنجا پیدایش می کردی و یا حداقل رد پایی از او می یافتی . او یک تنه سنگ صبور و راز دار اهالی محل شده بود، هر کس غمی داشت با او تقسیم می کرد وهر کس دنبال فراغ بالی می گشت می دانست کجا باید برود. داشتن چنین موقعیتی باعث شده بود که از طرق مختلف زیر فشار حزب اللهیها قرار بگیرد. سهمیه ی پخش اجناس کوپنی را از او گرفتند تا شاید او را ورشکست کنند، اما نتیجه اش معکوس شد. آخوند محل مرتب روی منبر و آشکار و نهان بر علیه او جو سازی میکرد، او را فاسد ، بی دین و منافق می نامید اما محبوبیت او بیشتر می شد. هر چه بیشتر نسبتهای زشت به او می دادند و اتهامات عجیب و غریب به او میزدند، اعتماد مردم به او بیشتر می شد.
محمد آقا کوه محله ی ما بود، اسطوره بود و هیچ دروغ و دغل و نامردمی و غم و غصه ای نمی توانست او را در هم بشکند.

*********************

نسیمی که از دوردست بر شهر می وزد، گرمای طاقت فرسای مرداد ماه را از پشت بامها جارو میکند ، گرد و غبار به جا مانده از یک روز شلوغ را از شانه ی خیابانها و کوچه ها می روبد و با چرخش مداوم در لابلای درختان سرو،نارنج و بیدهای مجنون، شاخه ها را به رقص وا می دارد.
این نسیم که به نسیم شیرازی مشهور است معمولا پس از غروب آفتاب می وزد و بر هوای سنگین و دم کرده ی روزهای بلند تابستان می تازد تا آن را تار و مار کند. شهر دو باره پر جنب و جوش و سرزنده می شود. کوچه ها دو باره مهمان سر و صدای بچه هایی که توپ بدست از خانه ها بیرون می جهند می شوند و پارکها از حضور جمعیت ورم میکنند. گویی دو باره زندگی نفس می کشد و به جنگ جلاد و گشتیها ی گونا گونش که تخم غم در شهر می کارند می رود. جای خالی بسیاری از بچه های شهر اما در کو چه ها و پارکها کاملا محسوس است. از خرداد ماه تا کنون آنقدر از دل شهر خون چکیده که آسمان غروبش سرخگون و نسیمش بوی خون می دهد.
نمی دانم چراغروبهای شیراز با همه ی دلپذیریش برای من دلگیرکننده بود. گویی غمی سنگین در خودش پنهان داشت که مرا در خود فرو می برد.
هنوز چند هفته ای به مهرماه و باز شدن مدارس مانده بود. من که با دو تک ماده کلاس سوم دبیرستان را پشت سر گذاشته بودم مجبور نبودم در امتحانات شهریور شرکت کنم، هر چند که در آن سال سیاه شصت، همه چیز به هم ریخته بود و اصلا معلوم نبود که آیا امتحانی در کار خواهد بود یا نه ؟ حتی معلوم نبود که در مهر ماه مدارس بازخواهند شد یا اینکه به سرنوشت دانشگاهها، یعنی تعطیلی دچار خواهند شد. گویی در آن ماههای گرم تابستان فقط کشتار بود که برای حاکمان تازه بیشترین جاذبه را داشت و برای انجام آن حتی نیاز به هیچ بهانه ای هم نبود. آنها برای مرعوب کردن مردم و پراکندن تخم یاس و تسلیم بایستی هر روز صدها نفر را قصابی می کردند و بعد با افتخار وآب و تاب آن را از رسانه هایشان اعلام میکردند. برای آنها اصلا مهم نبود چه کسی را می کشند، اصل ماشین کشتار بود که با ید با خون می چرخید، بقول خودشان هرکس که او را می کشتند و به زعم آنان بی گناه بود چیزی از دست نمیداد و به بهشت می رفت. با چنین منطقی بود که مثل هیولا بر شهر سایه انداختند و هر جنبنده ای را درو می کردند.

با قد مهای سنگین کوچه ها را طی می کنم باید سری به محمد آقا بزنم . آدم دلش که می گیرد باید سراغ او برود. به فروشگاه می رسم اما بسته است. با خود می گویم خدایا دیگر نه!
این دفعه دیگر چه اتفاقی افتاده؟ با دلهره و دست خالی راه رفته را باز می گردم. به میدان محل که می رسم حسن سگ کش را می بینم که به دیوار تکیه داده و پکر است، هر چند او دیگر سگها را نمی کشد و دیوارها که او با خیز برداشتن در میدان محل روی آنها می جهید وبا قدمهای چابکش تا چندین متر، با پا بالا میرفت از شر پا های او راحت شده اند اما این اسم همچنان روی او مانده است. شیطنتهای او و قیل و قالش هم چنان پا بر جا اما آمیخته با نوعی وقار و جدیتی وصف ناپذیر است. پس از مسعود که اولین قربانی خرداد ماه بود خلق و خویش کاملا عوض شده و در تب وتابی گدازان می سوزد. مسعود در نبودنش تمام فضای محله را اشغال کرده وهر کجا که می روی و هرکه را که می بینی او در آنجا و در آنکس حضور دارد. گویی همه ی محله یکباره تبدیل به مسعود شده است. شاید به همین دلیل است که خیلیها تلاش دارند خود را به اومنتسب کنند .
همین چند هفته پیش بود که بین یکی از بچه های محل و دیگران بر سر اینکه آیا مسعود آرمانی بوده یا مجاهد ، بحث در گرفته بود. عباس که آرمانی بود اسرار داشت تا به دیگران ثابت کند که مسعود آرمانی بوده، دلیلش هم این بود که او نشریه ی آرمان را می خوانده است. اما همه می دانستند که مسعود مجاهد بود، پاسدارها شب به خانه اش حمله کردند و تخت خوابش را به رگبار بستند، بعد هم که تخت خواب سوراخ سوراخ وآبکش شده را چک کردند و آن راخالی یافتند در بدر دنباش بودند تا بلاخره در نزدیکیهای تخت جمشید او را در اتوبوس گیر انداختند وهمان شب او را زیر شکنجه کشتند. شکنجه چیست!! مثل گرگ گرسنه تکه پاره اش کردند. نبودنش ابتدا همه ی محله را شوکه و غمناک کرد و بعد هم خشمی فروزنده را در دل بچه های محل کاشت که تا دنیا دنیاست بر جا خواهد ماند. این هم از شاهکارهای محمد آقا دایی مسعود بود که نگذاشت غم و اندوه بر محله حاکم شود. او خودش یک تنه به جنگ لشکر غم بر خاسته بود. حتی اجازه نداد خواهرش برای مسعود عزاداری کند، هرکس برای عزاپرسی به دیدن او میرفت و تسلیت می گفت خیلی جدی میگفت ما عزادار نیستیم. با این همه و با تمام تلاشهای محمد آقا اما، حسن پس از مسعود دیگر آن حسن قبلی نبود یعنی هیچکس دیگر آن کس قبلی نبود اما این تغییر بیشتر از همه در حسن محسوس بود. جنب و جوش و قیل و قالش که خصلت همیشه گی اش بود همچنان، حد اقل در جمع، سر جایش بود اما در خلوت در خودش فرو می رفت.
با خوشحالی به او نزدیک می شوم، با دیدن من یکباره چهره ای بشاش به خود میگیرد. این هم یکی دیگر از قراردادهای ننوشته ایست که رابطه ی بین بچه های محل را تنظیم می کند. باید در هر حال شاداب و سرزنده بود، ما حق نداریم افسرده شویم. هدف سرکوب عریان از بین بردن روحیه هاست پس تن دادن به غم و افسردگی یعنی تسلیم شدن به خواست دشمن. این درس را محمد آقا به ما آموخته بود.
حسن دستش را به سویم دراز می کند انگشتانش آنقدر بلند است که یک دور کامل دور دست من می چرخند. من که شیطنتم کمی گل کرده با طعنه می گویم: به به پکر آقا، بلا خره ما نمردیم و حسن آقا را هم ساکت و پکر دیدیم.
همراه با من می خندد: تو هم از دور فقط کلاغ ما را زاغ می زنی ناکس فضولباشی ولی کور خوندی. پکری چیه ؟ داشتم فکر میکردم. هنوز فرق پکر بودن و در فکر بودن رو نمیدونی . آخه مگه نمی دونی محمد آقا را بردن بیمارستان صد تختخوابی.
گویی با پتک به سرم کوبید ند.
- محمد آقا !؟ بیمارستان!؟ شوخی میکنی یا سر به سرم میذاری؟ همین دیشب من پیشش بودم خیلی سر حال بود که.
- منم دقیق نمی دونم. اما مثل اینکه سکته کرده.
- سکته !؟ محمد آقا!؟ حتما دروغه . میخوان روحیه ها را خراب کنند. محمد آقا کوه بود.
حسن با کج خلقی می گوید: خل بازی در نیار. منم میدونم که کوه بود ، برای همین هم تو فکر بودم. اما روحیه اش کوه بود قلبش که کوه نبود. شاید قلبش نتونسته آن کوه رو تحمل کنه.
- یعنی واقعا محمد آقا الآن تو مریض خونه است. آخه چطور ممکنه. من دیشب پیشش بودم. اگه قلبش هم ناراحتی داشت حد اقل باید یک علامتی ، چیزی از نا خوشی نشون میداد. از دیشب تا حالا چه اتفاقی میتونسته افتاده باشه که یک کوه رو از پا در بیاره؟
حسن که از سولات من کلافه شده در حالیکه نفس عمیقی میکشد با صدای پایین میگوید:خوب من هم تو همین فکر بودم دیگه.
سرم را میان دو دستم میگیرم و دو زانو به دیوار تکیه می زنم.
نمی دانم چه مدت در آن حال بودم، در پایان این حسن است که با دست روی شانه ام می کوبد: بسه دیگه. نمیخواد آبغوره بگیری. بلند شو، شانه هایت را هم بالا بگیر، حزب اللهیها ببینن خوشحال میشن.
سریع مانند یک سرباز از حسن اطاعت کرده خودم را جمع و جور میکنم. و با نگرانی می پرسم:
- خوب حسن فکر می کنی چی شده، نکنه اینبار بلایی سر ملیحه آورده باشن؟
- والا از این پست فطرتا هر چی بگی بر میاد. ولی من فکر نمیکنم حتی اعدام ملیحه محمد آقا را در هم بشکنه.
- آخه تنها فرزندش بود. خیلی ملیحه رو دوست داشت. مگه نشنیدی چند بار میگفت چون قبل از سی خرداد دستگیر شده، او نگران جان ملیحه نیست و اینطوری خودشو دلداری می داد.
حسن در حالیکه تلاش دارد نگرانی اش را بپوشاند، جواب می دهد: تو فکر میکنی مسعود رو دوست نداشت. مسعود رو هم خودش بزرگ کرده بود و مثل فرزندش بود. مسعود و ملیحه براش فرقی نداشتند. دیدی که چطور بدن مثله شده و سوراخ سوراخ مسعود را با دستای خودش در باغچه تو حیاط خونش زیر درخت نارنج به خاک سپرد. یادت می یاد بعدش در چند جمله سعی کرد به ما روحیه بده و گفت، اینها با اجازه ی دفن مسعود در قبرستان عمومی ندادن میخوان به خیال پلید شون ما را داغون و یاد مسعود را از دل ما پاک کنن اما ما او را اینجا به خاک می سپاریم تا همیشه با ما ودر کنار ما باشه. فکر می کنی خیلی آسونه آدم اینقدر روحیه اش رو بالا نگه داره؟ فکر می کنی اعدام ملیحه می تونه اونو در هم بشکنه؟ من می گم نه. با شناختی که من از محمد آقا دارم این چیزا اونو نمی شکنه.
حرفهای حسن صحنه های به خاک سپاری مسعود در خانه ی محمد آقا را دوباره برایم زنده می کند و نا خود آگاه به فکر این جمله ی مادرم می افتم. وقتی به او گفتم - پاسدارها اجازه ی دفن مسعود توی قبرستان عمومی را نمی دهند و میگویند باید امام جمعه اجازه بدهد، محمد آقا هم می گوید این خود امام جمعه است که اینکار را کرده وحالا میخواهد برای در هم شکستن او، او را پیش خودش بکشاند و او را تحقیر کند پس مسعود را توی حیاط ، کنار خودش به خاک میسپارد ولی حاضر نیست پیش امام جمعه برود و از قاتلش خواهش و تمنا کند- برای مدت طولانی بهت بر او سایه افکند و بعد با صدایی بغض آلود مثل یک نارنجک ترکید : وای بر ما !! اگر سنگها از خشم منفجر شوند بر آنان حرجی نیست. چنین ظلمی را یزید و معاویه نکردند که اینا ن می کنند. بعد هم به اطاق رفت تا بغضش را بیرون دهد که من پشت سرش رفتم و به او گفتم : محمد آقا گفته هیچکس نباید گریه کند. صدای گریه حزب اللهیها را شاد میکند. مادرم بغضش را فرو خورد ولی مرتب جمله ی وای بر ما!! را با یک حالت جگرسوز و عجیبی تکرار می کرد.
با خشم وناخودآگاه این جملات از گلویم بیرون می جهد: وای بر ما !! وای بر ما !! پس چی شده؟
حسن با تعجب نگاهم میکند: خوب حالا چرا داد میزنی . تحمل داشته باش.
- تحمل !تحمل! آخه چقدر تحمل ، چقدر؟ من همین الان میرم پیش محمد آقا.
زیر لب و به آرامی می گوید : آخه نمیذارن.
- به گور پدرشون میخندن نذارن. من میرم تا ببینم کی میخواد نذاره.
و به راه می افتم.
حسن دارد کم کم عصبانی میشود. در حالیکه مرا تعقیب می کند دستم را می گیرد.
- ببین، بچه بازی در نیار. محمد آقا تواطاق مراقبتهای ویژه است. دکترها نمی ذارن کسی ملاقاتش بره. میگن ملاقات براش ضرر داره. من خودم رفتم بیمارستان ، ولی نذاشتن وارد اطاق بشم. ساعتها پشت در ایستادم تا خسته شدم و بر گشتم. راهرو پر آدم بود خیلیها میخواستن برن تو ولی اجازه ی ورود به هیچکس نمیدادن، فهمیدی؟
- دکترها بی خود میکنن. میریم تو ولی اگه حالش خراب بود حرف نمی زنیم. حداقل می بینیمش.
حسن که گویا خودش هم برای دیدن محمد آقا دلش لک زده دستم را رها می کند، دستی به سرش می کشد و ادامه می دهد.
- تو فکر می کنی من کمتر از تو مشتاق دیدار او هستم؟ ولی آخه من و تو تنها که نیستیم. اگه ما رو راه بدن همه رو باید راه بدن. اونوقت میدونی چی میشه؟ باید یه محله رو راه بدن تو اطاق مراقبتهای ویژه. فکر می کنی این چه کمکی به محمد آقا می کنه؟ تو اینو میخوای، میخوای بیمارستان رو به هم بریزی؟ که چی بشه، ها ؟
کمی آرام می گیرم. حق با حسن است. اصلا باورم نمی شود که آدم شر و شوری مثل او اینقدر منطقی شده باشد. با وجود اینکه 5- 6 سال از من بزرگتر است ، در گذشته این من بودم که به خیال خودم منطقی بودم و وقتی شر و شورش از حد می گذشت سعی می کردم او را آرام کنم اما حالا کاملا بر عکس شده بود. به دیوار تکیه می زنم و نفس عمیقی می کشم.
- حق با توست ولی زبانم لال اگه بلایی سرش بیاد چی؟ فکر نمی کنی که این مهمه که بدونیم بالاخره چه چیزی اینقدر سنگین بوده که تونسته یک کوه رو از پا در بیاره. من دوست دارم اینو از دهن محمد آقا بشنوم.
حسن در حالیکه هوای مرده ی درون سینه اش را به بیرون پرتاب میکند ، پاسخ می دهد: حرفت قبول، ولی باید فعلا صبر کنیم.
حالا این من بودم که واقعا پکر شده بودم. دوباره تکیه به دیوار، به زانو می نشینم.
برای مدتی سکوت بین ما حاکم می شود. حسن که در تمام زندگی اش از سکوت بیزار بوده، پس از مدتی که نمیدانم چقدر بود سکوت را می شکند و با شیطنت و مثل کسی که مچ گیری کرده، در حالیکه کمک می کند تا بپا خیزم میگوید: حالا بگو ببینم چه کسی پکره؟
بعد دستش را روی شانه ام می گذارد، خنده اش را فرو می خورد و سعی می کند به من دلداری بدهد.
- اگه بخوای میتونیم با هم بریم بیمارستان ولی به یک شرط . باید شلوغ پلوغش نکنی، آبغوره هم نگیری. در شان محمد آقا نیست که ما خود مونو ببازیم. باید مثل او قوی باشیم، فهمیدی؟
در برابر منطق و روحیه ی او کاملا رام شده ام. انگار این محمد آقاست که مقابلم ایستاده. حسن آنقدر خوب درسها را یاد گرفته که به من احساس یک شاگرد تنبل بودن دست می دهد.
سرپا می ایستم، شانه ام را دوباره بالا می گیرم و با بی تابی می گویم: خوب چطوره بریم اونجا آنقدر با یستیم تا همسایه ها همه برن خونه هاشون، راهرو که خلوت شد، بریم تو؟ فکر کنم بعد از دوازده شب دانشجو های دانشکده ی پزشکی شیفت کشیک هستن. اگه خوش شانس با شیم و دکتر محمد امشب کشیک باشه، مشکل حله.
توی چشمهایم نگاه می کند.
- تو که میدونی من اهل التماس نیستم حتی اگه برای دیدن محمد آقا باشه.
- التماس چیه! دکتر محمد از خود مونه ، دانشجوی پزشکیست، هنوز لباس سیاه تنشه ، دو ماه نیست برادرش رو اعدام کردن.

****************************

نزدیک صبح است. دکتر محمد جلو و من و حسن پشت سرش به اطاق مراقبتهای ویژه نزدیک می شویم. راهرو تقریبا از جمعییت خالی شده است، فقط چند نفری در گوشه ای نشسته اند.
به درب اطاق مراقبتهای ویژه که می رسیم، محمد از ما میخواهد که بیرون منتظر باشیم و خودش وارد اطاق می شود.
من و حسن هر کدام در دو سوی در، به دیوار تکیه می زنیم. فضای راهرو بسیار سنگین است
و تحملش مشکل. چندین بار می خواهم چیزی بگویم و سنگینی انتظار را در هم بشکنم اما هر چه فکر می کنم چیزی به ذهنم نمی آید. مثل اینکه کسی با مداد پاک کن اندوخته های ذهنم را پاک کرده است. بقول حسن حسابی پکر شده بودم. با صدای ساییده شدن پاشنه ی در بر کاشیهای راهرو و باز شدن در، هردو به سوی در می چرخیم طوری که چهره هامان رودر روی هم قرار می گیرد. محمد با روپوش سفید و لبخندی بر لب از در بیرون آید. حالا دیگر مطمئن هستم که میتوانم محمد آقا را ببینم اما این خوشبینی بیش از درنگی دوام نمی آورد. صدای محمد در گوشم طنین می اندازد" میتوانید بروید تو، ولی فقط یک نفر."
من وحسن مانند آدمی که با یک معمای بزرگ روبرو شده ، هر دو به محمد زل می زنیم. شادی چند ثانیه ایمان در یک آن تبدیل به یک معما شده است. محمد که تحمل چشمهای ما را ندارد سرش را زیر می اندازد و با عذر خواهی از ما دور می شود. پس از رفتن او چشمهای من و حسن در هم قفل می شود. برای مدتی همینطور به هم زل می زنیم. با لاخره حسن سکوت را می شکند و می گوید: تو برو تو.
حسابی جا می خورم، رفتن و نرفتن هر دو برایم سخت است. بی حرکت و مثل یک مجسمه همینطور به او زل می زنم. حسن اینبار دو دستش را روی شانه هایم می گذارد ، به چشمانم خیره شده و ادامه می دهد: بالاخره می ری تو یا نه؟
نا خود آگاه خودم را پس می کشم و با سماجت و با صدای نسبتا بلند پاسخ می دهم: نه! نه، تو برو تو.
حسن که ناتوانی مرا برای تصمیم گیری می بیند بیشتر از آن معطل نمانده و وارد می شود.
حالا باید دوباره با انتظار کشنده که مثل بختک رویم افتاده دست و پنجه نرم کنم. گاهی اوقات زمان معنای واقعی خودش را از دست میدهد تیک تیک ثانیه ها هرچند با همان توالی گذشته می زنند ولی فاصله ی بین آنان دیگر آن فاصله قبلی نیست. بین تیک تیک شان آنقدر فاصله می افتد که به یک خط تبدیل می شود،خطی ممتد و طولانی ، چنان که گویی زمان در امتداد آن ایستاده است.
بالاخره انتظار کشنده به پایان میرسد. حسن با حالی غریب از در بیرون می جهد. با دیدن او سر پا می ایستم اما او مانند تیری که از کمان رها شده بدون توجه به من از کنارم میگذرد. تعقیبش میکنم " حسن ، حسن " چی شد؟
اما او به من توجهی نمیکند. با سمجی به دنبالش می دوم . از در خروجی که بیرون میرود به او میرسم"حسن ، حسن" از پشت به پیرهنش چنگ می اندازم. سرش را بر میگرداند اما از رفتن باز نمی ایستد: حسن چرا اینطور شدی؟ کجا میری ، بگو ببینم چه خبر بود.
با لحنی سنگین جوابم میدهد: ولم کن ، ولم کن.
دامنش را رها نمیکنم: آخه لامصب از انتظار مردم. حالا هم که بیرون اومدی لال مونی گرفتی.
با عصبانیت سرم داد میکشد : اینجا نه ، اینجا نه.
همچنان راهش را ادامه میدهد و به سمت بید مجنونی که از سنگینی باران شا خه هایش خم شده می رود . تعقیبش می کنم ، به بید مجنون که میرسیم دیگر تقریبا با او گلاویز شده ام. میایستد، خودش را از چنگ من رها کرده به کنده ی بید مجنون تکیه می زند.
هر چند هوا کمی تاریک است و خطوط چهره اش پیدا نیست اما صدای پره های بینی اش که با هر دم و بازدمی ، باز و بسته می شوند به او هیبت یک شیر غران و بر افروخته را می دهد. چهره اش از پس غبار صبحگاهی چنان پر صلابت است که از من جرات شکستن سکوت و در من التهاب ناشی از انتظار را میکشد. مثل یک مجسمه جلولش ایستاده ام و در انتظار باز شدن لبهایش ثانیه شماری می کنم.
حسن پس از مرتب کردن نفسش با صدایی که گویی از ته چاه بالا می آید لب به سخن می گشاید.
- میدونی چه کار کردن؟
با بی تابی می گویم: اگه می دونستم که دنبال تو نمی دویدم.
رویش را از من می دزد و به شاخه های بید مجنون خیره می شود. بغض گلویش را گرفته اما نمی خواهد من صدای بغض آلودش را بشنوم. تازه می فهمم چرا مرا به زیر بید مجنون کشانده.
نفس عمیقی می کشد بغضش را فرو می خورد و لبهایش از هم باز می شوند اما صدایی شنیده نمی شود گویی بهت بر او سایه افکنده و قدرت تکلم را از او ربوده است. برای لحظاتی در خود غوطه ور می شود، از تعلل کردنش پیداست که برای بیان مقصودش دنبال کلمات مناسبی می گردد و چون آن کلمات را پیدا نمی کند هر بار که لب می گشاید صدا بر روی لبانش می میرد. چه زجری می کشد اما آنقدر نجیب و مغرور است که نمی خواهد کسی- حتی اگر من باشم- زجر کشید نش را احساس کند.
من همه چشم و به لبهایش دوخته شده ام، قلبم با هر جنبشی که او به لبهایش می دهد به تپش و نفسهایم همراه با لبان او به شماره می افت
گویی کلمات مناسب را پیدا نمیکند، وقتی از جستجوی بی نتیجه خسته می شود با شرمی شرزه و صدایی درهم شکسته که به سختی از گلویش بالا می آید زار میزند
بیشرفها به ملیحه قبل از اعدام تجاوز کردن و صبح پاسداری که آن کار را کرده برای محمد آقا شیرینی برده جلو مغازه. محمد آقا هم در جا سکته کرده. وای !!! پستی را می بینی ، وقاحت را می بینی

چقدر کلمات عاجزند. چقدر زبان قاصر است. کاش می شد کلماتی یافت تا احساس آدم را بیان کنند. چقدر خوش شانس بودند آنان که با گشتاپوی هیتلر می جنگیدند، چقدر خوشبخت بودند آنان که به کوره های آدمسوزی آنها ریخته می شد ند، حد اقل دشمنشان اینقدر وقیح نبود، اگر جانی بود، اگر می کشت، اگر می سوزاند حد اقل مثل اینها پستی، پلشتی و وقاحت مطلق نبود. پس چه شکوهی دارد، چه عظمتی دارد انسانی که با اینان به جنگ بر میخیزد.
سرم دارد می ترکد، دنبال کلمه ای می گردم که به حسن پا سخی داده باشم اما هر چه گشتم نیافتم که نیافتم و هنوز هم که هنوز است نیافته ام. مثل آدمی که ضربه ای سنگین به سرش خورده باشد گیج شده و قادر به هیچگونه عکس العملی نبودم.
باز چون همیشه این حسن است که محکم بازویم را می گیرد و با تحکم و صلابتی غریب به من نهیب می زند: بریم، سرت را هم بالا بگیر.
مثل کسی که در خواب سنگین فرو رفته باشد و سطل آب سردی برویش ریخته باشند از جا می پرم و ناخودگاه و بی اختیار می پرسم : به کجا؟
این بار حسن اصلا مکث نمی کند : تو را نمی دانم . اما خودم می دانم به کجا
و پس از آن من دیگر هرگز حسن را ندیدم
پانزده فوریه دو هزارو شش رضا شمس

حکایت/ سیاست به شیوه ی آخوندی

2006-01-24T22:10:00.000-08:00

گویند در دهی دهقانی عیالوار و بس نادار همی زیستی. یک الاغ داشتی و یک گاو و یک چند ازماکیان و چارپااز ناداری زیستن را طاقت فرسا وفرزندان را در حال نزار همی یافتی. روزی بیاندیشد که این ادبار را چاره کندیو به سوی ملای ده روان همی شدی.شیخ را بدید سجاده گشاده و به عبادت همت گذارده و ذکر همی کندی. مردنادار شیخ را همی گفتی که ای شیخ:یک گاو و الاغ و تنی چند از ماکیان همی دارم ویک اطاق که با پنج فرزند و عیال در آن بیارمی. جایم تنگ و روزی ام تنگتر ، خوراک فرزندانم ناچیز ،وقوت خود و عیالم ناچیزتر، پیش تو رهسپار گشتمی،دستوری فرما تا آن کنم شاید که زیستن بر من آسان گردد . شیخ او را بگفت از فردا الاغ را به داخل اطاق همی منزل ده و روز پس از آن گاو را و پستر از آن ماکیان و ....هر آنچه داری .مرد متحیر بماند و گفت ای شیخ اکنون نیز جایمان تنگ است ،چگونه آن کنم که تو گویی؟شیخ روی در هم کشیده و بفرمود که او عالم به نا پیداست و مرد اگر در سودای آسایش همی باشد باید آن کند که شیخ بفرمود. مرد بیچاره چاره را جز آنچه شیخ بفرمود نیافت و به خانه روان همی شد. از فردا آن کرد که شیخ بفرمود. روز اول گاو را به اطاق آورد و روز دوم الاغ را و سپستر ماکیان را. آسایش چنان بر او تنگ همی شد و بوی گند چنان او را آزار دادندی که آرزوی گذشته همی کردی و گرسنگی را فرا موش همی نمودی. دو باره به نزد شیخ شتافتندی و او را همی گفتی که ای شیخ آن کردم که تو بفرمودی لیکن زیستن بر من سختر گشته و زندگی ام تباه شده ،خوابیدن در شب و آرمیدن در روز را هرگز نتوانم،بفرما اکنون چه کنم.. شیخ او را بگفت از فردا آنچه تا کنون همی کردی را به عکس نما و آسایش بر تو فر

همی خواهد رسید. خودمانیم آیا ملا ها در این27 سال جز این کرده اند

منم منتقد مجاهدینم

2006-01-24T22:04:00.000-08:00

منم منتقد مجاهدینم

از بس به چیزای جدی فکر کردم خسته شدم. از بس که اخبار را پی گیری کردم دیگه نا ندارم. همش فکر ، همش ناراحتی ، دیگه د یپرس شدم . زندگیم شده دلهره و نگرانی.آخه مگه من گناه کردم ، والله به خدا عذابم به مورچه هم نرسیده. تو را به خدا شما قضاوت کنید. آخه اینم شد زند گی .چقدر هی تحولات ایران که نه ، دنیا رو دنبال کنم. چقدر به دنبال تحولات بدوم .چقدر با دلهره به فردا فکر کنم. چقدر بر و بیا. هی بدو اینجا هی بدو اونجا. دیگه خسته شدم. آخه منم نا سلامتی آد مم بابا. دیگه ذ له شدم ، همین روزا ، توی یکی از همین روزای داغ لس آنجلس ، یه هو دیدی سر به بیابون گذاشتم. میرم تو همین ساحل زیبای سندیاگو خودمو زیر ماسه ها چال میکنم.ول کن نیستن که. هر چه گفتم بابا اصلا عراقو ولش. بی خیالش. از اولش هم رفتن تو خاک عراق ، تو خاک دشمن ، اونم وقتی با کشور ما در حال جنگه و اسلحه کشیدن رو سربازای ایران اشتباه بوده . اشتباه که نه ،عین خیانت بوده. ولی خوب حالا ما شما رو بخشید یم . امروز ایران در خطره ما باید " به ایران فکر کنیم " ما اپوزیسیون باید متحد باشیم "امروز فقط اتحاد". شما هم جوانان ایرانی هستید ، اشتباه و خیانت هم اگر بوده ، از رهبران شما بوده . خودتون که گناهی ندارید. د لم سوخت. گفتم بابا زیر بمبارون وا نستید ، خیلی خطریه.بلند شید بیاید خارج دیگه . زحمت ما را هم کم کنید. سیا ستی گفتن . حسابی گفتن. کتابی گفتن . خوب خودتونو چرا تو درد سر میندازید. مگه مرض دارید زیر بمبارون ، اونم بمبارون آمریکا، بایستید. آخه کسی که بمب آمریکا تو سرش بخوره ، تو این دنیا دیگه کسی آدم حسابش میکنه؟ حالا خودتون هیچی ، آبروی ما چی میشه. همین کم داشتیم که بگن ایرانیها بمب آمریکایی خوردن . از اون ور هم که این آخوندها هی کارای تروریستی می کنن و خارجیها به ما ایرانیها میگن تروریست. تاره یه مرتبه دیدی تو همین هیروویر سربازای ایران هم وارد خاک عراق شدن و به شما حمله کردن ، شما میخواید دو باره رو سر بازای وطن اسلحه بکشید و به ایران خیانت کنید ؟ آخه بشر متمدن چنین کاری میکنه. گناه ما چیه. مگه ما گناه کردیم . چطور سرمونو جلو آمریکاییا بلند کنیم؟ حالا باز صد رحمت به آخوند ها حد اقل میشه کمی باهاشون حرف زد ، گفتمان دمکراسی کرد ،روشون حساب کرد. ولی شما که به حرف هیچکس گوش نمیدین. اهل گفتمان هم نیستید. آخه مگه ما اپوزیسیون خارج کشور چمونه، ها؟ خودمونیم، اینقدر مبارزاتی که ما تو این مدت انجام دادیم تو تمام تاریخ ایران کسی انجام داده؟خوب نیامدید دیگه . منم که وظیفه ی تاریخیم انجام داده بودم ، گفتم به جهنم ، بذار اینقدر بمب تو سرشون بخوره که له و لورده شن. چرا دلم برا آدمی که حرف حساب سرش نمیشه بسوزه . از قدیم گفتن " تو به من یه سوزن بزن تا من بهت یه جوال دوز بزنم" شما که به فکر آبروی هموطنات تو غربت نیستی دیگه از من چه توقعی داری ،ها؟ خوب آخرش هم دیدی چه شد ، رهبراتون اومدن خارج خودشونو نجات دادن شما جووانای عزیز و رعنا را گذاشتن دم توپ. بعدش هم که شما جوونا را خواستیم نجات بدیم ، گوش نکردید. خوب چکارتون کنیم . کسی که خودش نخواد نجات پیدا کنه هیچکس نمی تونه نجاتش بده. والا دلم خیلی میسوزه . هرچند ادم مودبی هستم ، اما گاهی وقتا تو دلم به زمین و زمان فحش میدم. خیلی دیپرس می شم. آخه بدبختا ، نگاه کنین کارتون به جایی رسیده که حتی کمونیستا هم برای شما کمپین نجات میذارن. میخوان شما را نجات بدن میگن دیدبان گفته اونجا نقض حقوق بشر میشه. آخه جوونای عزیز، دیدبان که دیگه شوخی بردار نیست ، آمریکاییه. کمیته ی نجات هم که کمونستیه . می فهمید یعنی چی؟ یعنی پیش شرق و غرب آبروی ما ایرانیها رفته. این شکستن غرور ملیست. آخه من ازشرم چکار کنم . کسی که هم بمب آمریکا تو سرش بخوره ، هم دیدبان باهاش دشمن باشه ، هم کمپین کمونیستی برا نجاتش بسیج بشه ، دیگه کی جرات میکنه از خجالت سرش را بالا بگیره. بازم بگید من حق ندارم کلافه بشم ؟ بازم بگید چرا دیپرسی؟ بازم بگید چرا اپوزیسیون کاری نمیکنه ؟ آخه با اینهمه مشکلات چطور میشه کاری کرد. باور کنید اگه برجای دوقلو سر جاشون بود ، حتما خودمو از اون بالا مینداختم پایین.آخه من چقدر شما را نصیحت بکنم. چقدر غصه بخورم. وقتی یه بزرگتر به شما نصیحت میکنه ، به حرفش گوش بدید دیگه. بزرگی گفتن . کوچکی گفتن. ما اپوزیسیون باید تمام وقتمون صرف آزادی ایران بشه. شما با این کاراتون دارید وقت اپوزیسیون را میگیرید و نمیذارید ایران عزیز ما آزاد بشه. اینم که یعنی خیانت . البته من میدونم که شما جوونای رشید ایران گناهی ندارید. گناه از رهبراتونه. همه ی دنیا میدونن که سیاست یعنی امر ممکن. اما اون خانومه اسمش چیه ؟ همون که میگه میتوان و باید . آها مریم. از اون دیگه خیلی لجم میگیره. آخه زنو چه به این حرفا . اصلا مگه مرد قحطیه که شما به حرف یه زن گوش میدید. ببینید امریکا هم زن را رهبر نمی کنه. آخه خجالت هم خوب چیزیه. وقتی تو فرانسه گرفتنش ، دلم خنک شد. گفتم این خاتمی بی عرضه الان تحویلش میگیره. اما نتنوست. امیدوارم حمایتهای اپوزیسیون حرومش بشه. اینقدر بی بخار بود از پس یه زن بر نیامد. اونم یه خجالت دیگه برای من شد. من بیچاره چقدر باید حرص بخورم. ولی شما که خودتون را آتیش زدید کارتون از خاتمی خیلی بدتر بود . آخه عزیزان من آدم به خاطر یه زن خودشو آتیش می زنه؟ حالا آمریکاییا به ما میگن وحشی. البته من میدونم که شما جوونای صادقی هستید . همش تقصیر رهبراتونه که شما را شستشوی مغزی میدن. نمی ذارن اپوزیسیون شما را آگاه کنه. خدا لعنتشون کنه. جوونای ایرانو هی به کشتن میدن.من به جوونای ایرانی که هنوز تو عراق موندن میگم عزیزان هنوز هم دور نشده ، بذارید شما را نجات بدیم . به حرف من گوش نمی کنید به حرف کمونیستا که میخوان شما رو نجات بدن گوش کنید. تو عراق جنگ و نا آرامیه .آخه آدم عاقل چنین جایی وای میسه؟ خوب دیدید که دو نفر شما را تروریستا دزدیدند. اونا عرب وحشی هستن مثل ما ایرانیها که نجیبزاده نیستن . من دعا می کنم که هر چه زودتر اونا رو تحویل ایرانیها بدن. کاش میشد من به اون دو نفر می گفتم جوونای عزیز وقتی تحویل ایرانیا مید نتون نکنه بد اخلاقی کنید و مثل وحشیا با سربازای ایران در گیر بشید و به ایران خیانت کنید. آخه میترسم صداش بپیچه و پیش آمریکاییا کنف شیم. حالا تا بقیه تون را نگرفتن بیایید خارج پیش اپوزیسیون. بده نزدیک ایران عزیز باشید. چون سربازای ایران میان عراق ، خوب نیست بروی برادران همو طن ایرونی سلاح بکشید و به ایران خیانت کنید. آکه بازم گول رهبرا تونو بخورید این دفعه دیگه خیلی سخت میشه که اپوزیسیون شما را ببخشه. آخه شما اگه این کار بکنید منم دیگه طاقت دلهره و نگرانی ندارم و نمی تونم ایران عزیز را آزاد کنم و یه هو دیدی جنازم رو تو ساحل پیدا کردند.شما که نمی خواید اینقدر به ایران خیانت کنید . میخواید؟

پاییز84 رضا شمس